Erik opnieuw in Chili (dec 2009 - jan 2010)

Vanuit het langstgerekte land ter wereld,
stuurde Erik het volgende reisverslag:

Klik hier voor een diavoostelling

Klik hier voor een bijpassend muziekje!!

Klik hier voor een reisverslag

(18-12-2009) Goedemiddag iedereen,

Ik ben weer vertrokken voor een drie weekse reis in Argentinie en Chili. Een goed begin is niet altijd het halve werk...

Alles wat mis kon gaan is nu misgegaan. Woensdagavond ben ik vertrokken vanuit Amsterdam. Tot en met het boarden (stop over) in Lissabon ging het goed. Echter na 4 uur zitten in een vliegtuig kwam de melding dat deze vlucht zou worden gecancelled. We moesten naar een hotel waar ik uiteindelijk om half zes ´s ochtends in bed lag.
Half 8 ging de telefoon dat we terug naar het vliegveld konden. Het vliegtuig zou om 9 uur gaan vertrekken. Dit werd uiteindelijk half een...
Tegen 10´en in de avond landde ik in Sao Paulo, uiteraard miste ik de gekoppelde vlucht naar Buenos Aires. Niemand die ons op weg hielp, net zoals in Lissabon werden we een beetje aan een lijntje gehouden en zoek het maar uit.
De bagage konden we van de band halen -je voelt het al aankomen- inderdaad, mijn tas was nergens te vinden. Ik heb een desk van TAP Portugal kunnen vinden en daar hadden ze mijn tas hadden ze redelijk snel opgespoord. Ook hebben ze mijn vlucht naar Buenos Aires kunnen bevestigen en daarin zou mij tas zich ook bevinden. En mijn vlucht naar Salta zou ik halen. Eind goed al goed zou je denken, niet dus...

Vanmorgen ging om 5 uur de wekker en het vliegtuig steeg tegen half 10 op en niet om half 9. Weer een probleem in het verschiet, want mijn volgende vlucht zou vanaf Buenos Aires naar Salta gaan om half 1. (In eerste instantie als alles geod was gegaan had ik een volledige dag in BA.) We gingen het vliegtuig uit om 11 uur. In een anderhalf uur zou ik door de douane moeten, bagage vinden, naar een ander vliegveld gaan, inchecken en boarden wat uiteraard niets werd. Het hield al op bij het ophalen van de bagage, mijn tas zat er weer niet tussen. Maar met de volgende vlucht zou deze aankomen, wat gelukkig ook zo was. Mijn vlucht naar Salta kon ik met een dag uitstellen, gelukkig zonder kosten. Dus ik denk dat ik nu de draad weer een beetje kan oppakken.

Ik zit nu dus in Buenos Aires in het Viavia Cafe en ga zo eens even lekker wat eten met een lekker drankje erbij en hopen dat alle narigheid nu afgelopen is en ik vooruit kan kijken wat voor moois me allemaal nog te wachten staat. Uiteindelijk komt alles wel weer goed heb ik wel eens een reisleidster in Peru horen zeggen...

Adios, Erik


(22-12-2009) ¿Hola, qué tal? ¡Para mi bien!

Net nadat ik een mail naar jullie had gestuurd kwam het volgende ongemak binnen. Een vierdaagse busreis die ik naar Santiago de Chile met diverse excursies had geboekt gaat niet door. Er waren problemen met de tachograaf. En daar had ik enorm veel zin in.

Maar inmiddels heb ik een andere busrit geboekt die direct naar Santiago rijdt. Zonder uitstapjes helaas. Ik heb maar een stoel gereserveerd in de Business Classe of hoe dat moge heten in busjargon. Het koste wel iets meer maar dan heb je wel een stoel die helemaal plat gaat. Wel eens lekker voor een busreis van een kleine 24 uur. Nuttig verjaardagscadeau dacht ik zo.

Salta: De paar uur die ik daar maar noodgedwongen mocht verblijven waren echt te weinig hoor. Ik ben met een kabelbaan de bergen in gegaan waarvanuit je een mooi uitzicht hebt op de stad. Via wat weggetje naar beneden kwam ik op het plein van 9 juli uit en heb een lekker biertje genomen. ´s Avonds was er in het hostel een bbq. En lekker dat dat vlees was... Menig restaurant in Nederland kan daar niet aan tippen.

San Pedro de Atacama: Na een indrukwekkende rit door de Andes vanaf Salta viel als eerste de stof op. Neuzen slaan dicht en je keel zit ook een beetje vol en constant ruik je de stof. Ik heb een leuk hosteltje gevonden met een huiselijke eigenaar en ook de mensen die ik in het hostel ontmoet zijn gezellig.
Gisteren (21 december) heb ik een dagje helemaal niets gedaan. Redelijk uniek voor Erik. Beetje rondgehangen in het hostel, rondje gelopen door het dorpje en een paar excursies geboekt. Ook heb ik die dag een beetje opgetrokken met een Fransman en een Australische, je komt ze overal tegen.
Vanmorgen ging om kwart voor vier de wekker om naar de geisers van Del Tatio te gaan. Een lange hobbelige rit over onverharde wegen, maar een uitgebreid ontbijt maakte alles weer goed. Het was net als in Nederland erg koud/fris. We zaten op 4.300 meter hoogte en het vroor een graden of 4. Gelukkig had ik de muts dus niet voor niets meegenomen. Het schouwspel met al die geisers was leuk om te zien. Wel veel mensen, maar dat kon je verwachten. En toen de zon opkwam was het helemaal goed.

Morgen ga ik naar de diverse zoutmeren in de omgeving en wat flamingo´s bewonderen. Ben benieuwd!
Pisco Sour gehad, kampvuur in een restaurant met panfluitmuziek uit het hart van de Andes, lekker vlees.
Ik ben weer helemaal waar ik zijn moet!!

Adios, Erik
P.S.: Ik heb me nog niet opgegeven voor de Spaanse les, Silvan, maar dat gaat zeker gebeuren hoor als ik terug ben. Zeg dat maar even tegen Antonio!



(27-12-2009) Hallo iedereen,

Ik ben vandaag aangekomen in Santiago, de hoofdstad van Chili. Een geweldig hostel kwam te voorschijn toen de deuren opgingen op de 6e verdieping. De plaats? Uitzicht op de Plaza de Armas! Het hoofdplein van Santiago de Chili. Kortom een geweldige plek. Ik kan de komende 2 dagen Santiago verkennen. Maar eerst de ervaringen van de afgelopen dagen een mooie plaats geven in het geheugen waar het verlopig niet weg kan.

De 23e begon gelukkig iets later in de morgen ten opzichte van de dag daarvoor. Om 8.00 uur werd ik opgehaald voor een tour naar het Nationale Park Los Flamngo´s en enkele meren (Miscanti and Miñique). Het NP Los Flamingo´s was zeer leuk. Een hoop flamingo´s en zout. Een groot gebied met zout, en dat precies ook zo proeft. Daarna zijn we dan naar de meren gegaan die op meer dan 4.000m hoogte zijn gelegen. Het uitzicht was ongelofelijk mooi. Later zijn we in een dorpje wezen eten en werd de gehele groep door 3 Brazilianen uit de groep uitgenodigd om ´s avonds naar de Plaza de Armas te komen in SP de A.
Wat ik later begreep is dat ze in een circus werkten en een gedeelte van hun spullen hadden meegenomen om dagelijks een optreden weg te geven. Hartstikke leuk!

Samen met iemand van het hostel ben ik de volgende dag op pad gegaan met een reisorganisatie naar de Salar de Tara. Het was een stukje rijden naar het park toe. Eerst kwamen we een aantal grote uit het zand stekende rotsen tegen. Daarna trokken we met de 4x4 de woestijn in. Dat deze excursie de moeite waard was bleek uit de lunch die we hadden met uitzicht op de grote zoutvlakte. Torres del Paine vond ik vorig jaar al erg bijzonder. Maar de uitzichten en kleuren die ik nu in mijn ogen kreeg geworpen...
Ik begreep net nadat ik mijn hielen had gelicht in Nederland de winter zijn intrede deed. Nou, na de lunch kregen we hagelstenen te verduren. Het weer was enorm omgeslagen! De wind nam toe en de licht bewolkte lunch was donkergrijs geworden met onweer. Dit had ik nooit verwacht. ´s Avonds ben ik met een aantal uit het hostel nog een borreltje wezen drinken in het stoffige dorp.
Hoe ik het dorpje moet beschrijven weet ik niet helemaal, maar er hangt een heel erg gemoedelijke sfeer, veel toeristen en winkels en hostels. Vanaf de straat lijkt het niet veel bijzonders, maar bij een hoop eettentjes en winkels moet je eerst naar binnen voordat het knap wordt. Je buik rond eten is geen enkel probleem en het smaakt allemaal nog lekker ook.



Eerste kerstdag, mocht ik eerst mijn spullen pakken naar een ander hostel aangezien er geen bed meer over was, omdat ik een dag langer zou blijven vanwege de geannuleerde busrit. Het hostel viel een beetje tegen maar dat kan nou eenmaal gebeuren. Dat er wat met kerst wordt gedaan bleek uit de optocht in het dorp met verklede kinderen op weg naar de kerk. Voor mij was dit niet belangrijk. Het hoogtepunt van San Pedro zou namelijk de Valle de la Luna met de zonsondergang worden. Voor wie een beetje Spaans spreekt vertaalt dit in de Maanvallei.


En wat we daar voor te zien kregen was ongelofelijk mooi. Eerst moesten we een duin oplopen om uitzicht op de vallei te krijgen. Je kon nog verder lopen, dat ik dan ook deed. Langzaam daalde de zon en werd het landschap telkens mooier. Waar je ook keek, je zag een rode gloed verschijnen nadat de zon achter de horizon verdwenen was. Het licht veranderde razend snel. Nadat je een foto had gemaakt voelde je je een beetje zweverig door de rode waas voor je ogen. Het gebied waar ik stond was niet zo druk en je voelde je echt net op... de maan. Wat ben ik blij met mijn spiegelreflex met groothoek. Het moment van 2009, zonder twijfel tot op heden dan...

Tweede kerstdag was een lekkere rustige. Ik heb nog een rondje gelopen in het dorp en ben aan het einde van de middag in een bus naar Santiago gestapt. De busreis is prima verlopen, maar dat kon ook bijna niet anders in een bus waar de stoelen compleet vlak kunenn worden gelegd.

Als afsluiter: Goede jaarwisseling iedereen. Nu loop ik nog 4 uurtjes op jullie achter. Wanneer 2010 bij jullie begint dan gaat het voor mij nog 2 uur langer duren. Waar ik dan zit, misschien een leuk raadseltje voor degene die het nog niet weet bij de oliebollen op Oudjaarsavond. In het nieuwe jaar vertel ik het!!!

Chao, Erik


(03-01-2010) Dag allemaal,

Eerst maar het slechte nieuws. Ik ben vanmiddag aangevallen door diverse vogels toen ik aan het fietsen was op Paaseiland. Geen schade alleen een paar kwade vogels. Maar het voelt toch niet fijn, als je een aantal malen aanraken in hun vlucht, gelukkig had ik mijn pet op.
Het goede nieuws is voor de rest: alles.

2 Dagen ben ik in Santiago geweest en ben daar de eerste dag de stad in gegaan en heb eigenlijk alleen maar lekker rondgelopen. Ik kreeg bij de tourist info een mapje in mijn handen gedrukt waarop een advertentie stond voor een fietstocht door Santiago. Hollander dat ik ben, met de ervaring van Bangkok, was dit natuurlijk de attractie van de volgende dag.
Tijdens de tour, gingen we leuke stukken van de stad zien en kreeg ik tekst en uitleg over de geschiedenis van Chili. Ik omdat ik de enige was die zich op had gegeven. Een priverit dus. De Amerikaanse gids maakte er het beste van en was zeer leuk en interessant om Santiago te verkennen.

Het mooiste zijn de dagen daarna, het hoogtepunt van mijn reis: 5 volle dagen Paaseiland!!!!!!, ontdekt door de Zeeuwse Jacob Roggeveen met de mysterieuze beelden.
De 30e zat ik in het vliegtuig daar naartoe, een kleine 5 uur vliegen naar het westen vanaf Santiago en twee uur vroeger. Veel mensen hebben altijd de neiging om te klappen wanneer het vliegtuig landt. Ook nu weer, alleen voelde en hoorde in het vliegtuig dat voor vele mensen dit een bijzondere plek is om te landen en vooral te verblijven. En dat klopt natuurlijk!

Op het vliegtuig werd ik door een zeer aardige oma opgehaald en kreeg als binnenkomer een bloemenkrans om mijn nek gehangen en een snelle rondleiding door het dorp. Ze vroeg waar ik vandaan kwam. En begon gelijk te lachen toen ik Nederland zei. Ze was daar ook eens geweest en was op Texel geweest en een dagje naar Amsterdam met de trein. Kortom ze heeft Schagen gezien vanuit de trein! Wat is de wereld toch klein. Ook heeft ze de Nederlandse Zeezeiler Henk van der Velde over de vloer gehad een jaar of 20 geleden en hun zoon is bij haar geboren. Toch eens wat uitpluizen als ik terug ben. En ze krijgt een kaartje uit Schagen met de Markt er op!


De eerste dag heb ik een krater beklommen aan de noordwestzijde vanhet eiland en genoten van het geweldige uitzicht, een lekkere wandeling om op Paaseiland mee te beginnen. De dag zou immers nog een aantal uurtjes gaan duren voor de oud en nieuw. Ik had me opgegeven voor een diner, een dansshow en een het eindejaarsfeest en ontmoete daar weer een paar bekende gezichten van eerder die dag. Het eten was super, de dansvoorstelling geweldig. Wat een passie straalden de dansers uit! Je kon merken dat de gehele zaal genoot. Het eindejaarsfeest was inhuis niet zo bijzonder, maar buiten gebeurde het: Een reggaeband speelde livemuziek en het klonk geweldig. Dit was een hele bijzondere jaarwisseling, ongelofelijk! Vergeet ik verlopig nooit meer, wat voel ik me gelukkig hier.


Op nieuwjaarsdag heb ik de wandelschoenen aan getrokken en ben lekker gaan lopen met een knappe wandelkaart in mijn rugzak en water, veel water en zonnebrandcreme. Je blijft hier smeren. Ik heb voor deze dagen een tube van factor 50 minimaal nodig. Hoofddoel was de bezichting van 7 bij elkaar staande Moai´s. Een iets langere wandeling dan ik had verwacht. Een aantal malen boden lokalen me een lift aan. Deze heb ik lekker afgeslagen. Overigens de lokale mensen zijn superaardig en relaxt en nemen de tijd voor je. Heerlijk!

Vandaag heb ik een supergoede mountainbike voor 3 dagen gehuurd om verder op het eiland dingen gaan te bekijken en ben vandaag bijvoorbeeld bij het strand geweest. Stel je een tropisch eiland voor met palmbomen met wit zand, een rotsachtige omgeving. Super. Ook hier stonden ook wat Moai´s. Daarna heb ik een route gereden, of eigenlijk voor een groot gedeelte gewandeld. Je kon hier fietsen, tenminste dat gaf de kaart aan, niet dus! De route was wel geweldig mooi, ook hier was niemand te bekennen, wel een groot aantal wilde koeien en paarden en die vogels dan.

Morgen ga ik heel vroeg op pad. Even voor 4´en staat de wekker en ga ik op de fiets naar de 15 Moai´s voor de zonsopgang. Ik hoop dat het weer me een beetje goed gestemd is om een geweldige zonsopgang daar te beleven. Een aantal van jullie zou me wel voor gek verklaren dat ik zo vroeg op pad ga, maar ik doe het lekker toch!

O ja, als iemand de klok stil kan zetten, al is het maar voor een paar dagen. Doe het nu, alsjelieft!!!

Adios Erik


(08-01-2010) Hola,

Een paar uur geleden ben ik weer aangekomen in Santiago na een tweetal dagen Valparaiso en de laatste dagen op Paaseiland.

De dag dat ik om 4 uur op de fiets stapte vergeet ik niet zo snel meer. Veeeeeel te vroeg was ik bij de zonsopgang van de 15 Moai´s. Het was wel onwijs bijzonder. In het donker op de fiets, hier en daar wat kuilen dus het was oppassen geblazen. Spannend was het want ik was nog niet op de plek geweest waar de Moai´s staan. Op een gegeven moment denk je dat je er bent, nee toch niet. 3 bochten verder, nog niet. Maar dan, dan zie je op een gegeven moment een aantal donkere vlekken van vele meters hoog in de lucht staan. Met het maanlicht er op was het toch wel een bijzonder gezicht om het zo te zien. Toen ik op de fiets was gestapt was het zwaar bewolkt en had ik er een hard hoofd in om een mooie opgang mee te maken.
Na een uur wachten was het eindelijk dan zo ver langzaam kwam er licht aan de horizon tevoorschijn met een geweldig mooi rood opkleurende lucht. Fantastisch! Ik keek er niet raar meer van op, maar er was maar een handjevol toeristen dan wel reizigers op dit moment van de dag aanwezig, zou je niet verwachten met een vlucht vol toeristen dat dagelijks landt.
Daarna volgde er een behoorlijke terugtocht op de fiets over de weg terug naar Hanga Roa. De vorige dag had ik deze weg ook al gefietst in de andere richting, maar dat die klim zo pittig zou zijn had ik niet gedacht. De rest van de middag heb ik lekker rustig aan gedaan en ben ´s avonds lekker uit eten geweest en heb ook weer een prachtige zonsondergang gezien in het dorp.
Met het weer had ik al zeer veel geluk gehad, dus het moest wel een keertje misgaan en dat was op 4 januari. Ik wilde nog één ding zien en dat waren de Moai´s bij Rano Raraku krater. Als ik die zou hebben gezien, dan was Paaseiland helemaal geslaagd. Ik moest tot 2 ´s middags wachten om daar heen te kunnen. Tot die tijd kwam de regen met bakken uit de lucht. Dus in die tijd maar een beeldje gekocht van een Moai, leuk voor bij de tv en een krant, de Moai genaamd. Deze verschijnt maarliefst één keer per maand, ja er gebeurt veel op zo´n eiland... Eerst had ik de 2e editie, later heb ik de 1e uitgave kunnen bemachtigen op het vliegveld. Dus pak hem beet over 100 jaar is de krant net zo veel waard dan de gehele reis en dat voor nu een anderhalve Euro, regeren is vooruitzien... Het weer bij de krater was weer als vanouds zonnig met een graden of 25. Er schijnen daar iets van een kleine 400 beelden te staan erg bijzonder, ook zag je dat er nog een aantal in de maak waren. Ze waren er dus nog lang niet klaar mee, met die Moai´s. Op de heenweg veel wind tegen maar terug ging het als een tierelier...



De 5e was het over en uit met de pret, ruim 4 uur vliegen naar Santiago. Ik had al een hostel geregeld, maar waar ik nou in uit kwam. Het Happy House Hostel, als er nog iemand plannen heeft om naar Santiago te gaan, deze moét je hebben, wat een plek, zeg! Een oud gerestaureerd koloniaal pand, dat goed schoon wordt gehouden. Daar heb ik een nachtje geslapen, want de volgende dag ging ik naar Valparaiso, de 2e stad van het land, 100 km naar het westen.
Het was wel even schrikken nadat ik een lift omhoog had genomen (ze hebben veel persoonsliften tegen de bergwanden van meer dan honderd jaar oud, bijzondere attractie) toen ik op een gegeven moment 3 keer in een kwartier werd gewaarschuuwd over de gevaarlijke buurt. De 3e een taxichauffeur bracht me weer naar beneden een naar veilige plek. Ik had wel gelezen dat je op sommige stukken op moest letten, maar zo erg had ik het niet verwacht. Gelukkig is er niks gebeurd. De haven is leuk om te zien en alle gekleurde huizen in het toeristische hart. Na een middagje struinen door Valparaiso had ik het voor een groot gedeelte wel gezien en vroeg me werkelijk wat ik de volgende dag allemaal zou gaan ondernemen.
De volgende ochtend werd het al duidelijk: een dagje op bed. Diaree. De laatste dagen voelde me maag al niet zo lekker maar nu kwam het er dus uit. Behoorlijk balen maar wel op het minst slecht moment van mijn reis.
Vandaag heb ik de bus dan weer naar Santiago gepakt en zit weer lekker in het Happy House Hostel nog een beetje bij te komen van gisteren.
En morgen, morgen is het over, en kan ik weer naar huis. Wat een reis heb ik gehad, eerst de zeer stroeve start met de vluchten naar Zuid Amerika, daaropvolgend de annulering van een bustrip van 4 dagen door en rond de Andes. San Pedro de Atacama en Paaseiland als enorme hoogtepunten en nog even en dagje bed daar overheen. Het is mooi geweest, voor deze reis dan.
Ik hoop dat de terugreis naar Amsterdam stukken beter verloopt, dan als de heenreis, als ik die witte berichten op internet allemaal lees kan het nog heel anders gaan verlopen, dan maar een hotelovernachting in Milaan...
Iedereen bedankt voor de reacties en tot in Nederland! Leuk!

Adios Erik