(Tante) Truud en (Ome) Kees in Suriname (okt - nov 2008)

Vanuit de rimboe van Suriname, aan de rand van het Amazone gebied en liggend in een muskito-vrij-gemaakte hangmat, komt het volgende (foto-)reisverslag van Truud en Kees.


(27-10-2008) Hallo allemaal,







Even een berichtje van ons dat we goed zijn aangekomen. Zaterdag gingen we met een half uur vertraging weg uit Nederland. Na 8 3/4 uur vliegen kwamen we keurig op tijd in Suriname aan. Langs de controle liep alles soepel. Alleen zagen we daar opeens een bekende staan: Afra Bijwaard. Miranda kent haar wel en voor de Zantemers: een zus van Paul Klaver zijn vrouw. Vanaf het vliegveld konden we met een busje meerijden die mensen bij twee hotels moest afzetten en daarna ons wel even wilde afzetten. Soms is het wel handig een 'mannetje' te hebben die van regelen/ritselen houdt. Bij het huisje aangekomen stond Sohba ons al op te wachten. Ze had voor ons alles schoongemaakt en de eerste boodschappen voor ons stonden ook al klaar. Een heel gezellige vrouw. Daarna eerst maar even lekker op tijd naar bed, even bijkomen van de reis.
De volgende ochtend zagen we Purchy lopen. Kees roepen en toen kwam hij met een brede glimlach naar ons toe lopen. Gezellig even wat gekletst. later op de dag kwam hij met een vriend even een biertje drinken. Ook kwam de buurman 'de koeienboer' even langs om kennis te maken. We hebben thuis nooit zo vaak visite als hier! Later kwam Shoba nog weer even langs om nog wat aanwijzigingen te geven. Ook had ze een 'pre-paidkaart' voor ons, voor de mobiele telefoon die we in Suriname gaan gebruiken. Ze nodigde ons meteen uit voor dinsdag. Dan is het namelijk 'lichtjes feest' bij de Hindoestanen. Ze gaat dan vegetarisch koken en is er 's avonds een groot feest. We hebben 'ja' gezegd op voorwaarde dat we wel komen helpen koken. Dat vond ze een leuk idee. Vandaag nu even met de bus naar de stad. Kregen we na 5 minuten rijden een lekke band! Allemaal eruit en met de volgende bus mee. Nu dus even de stad verkennen. Vanavond zullen we een poging doen om André (de vriend van Brigitte en Dick die een gepnesioneerd chirurg is en die enkele maanden helpt opereren in zijn geboorteland) te bellen en of we eventueel vrijdag naar hem toe kunnen gaan. We willen dan Nickerie en de omgeving daar even gaan bekijken. Maar dat horen jullie nog wel. Groetjes, Kees en Truud.

(31-10-2008) Nickerie:








We zitten momenteel bij André, een bekende van onze 'Dikkie Dik' en verblijven daar voor een paar dagen. Maar eerst even terug naar waar we gebleven waren. We zijn eerst even in Paramaribo gebleven en hebben ons lekker vermaakt in en om ons huis. Sobha had ons gevraagd om Diwali (dat 'lichtjes feest') te komen vieren en dat hebben we ook gedaan. Dinsdag wilde we net een taxi bellen stopte er een auto en dat was de man van Sobha. Hij kwam zich even voorstellen en wilde ons even langsbrengen bij zijn vrouw. Wij mee. Hij was aan het werk en is van de beveiliging. Dus toen we er waren ging hij meteen weer weg. Wij helpen met koken. Heel gezellig en er werd van alles gemaakt...en véél! Zo maakten we o.a. 'Roti' met kouseband, Banana oliebolletjes, halve maantjes van deeg, gevuld met kokos, een rest rijst met bruine bonen en een zoete pap erbij met amandelen en suiker, grote groene bladeren insmeren met banaan en dit oprollen, in plakken snijden en dit dan weer bakkken of stoven. En nog een soort van ronde koekjes met een gat erin van gemalen kikkererwten. Dit allemaal even lekker! En Sobha had wel niet zo'n mooie grote keuken zoals wij dat in Nederland hebben, nee op deze feestdag zelfs, waarop overal volop gekookt wordt, was er net geen druk op het water zodat er geen water uit de kraan in de keuken kwam!! En later de gasfles ook nog leeg! Ja, dan zijn we in Nederland toch wel heel erg verwend. Toen we klaar waren kwam Sobha opeens heel mooi verkleed uit de douche en begon ze allerlei spullen klaar te zetten voor het feest. Het was een heel ritueel en daarna wensten ze elkaar een 'zalig Diwali-feest'. Overal werden lichtjes neer gezet, zowel binnen als buiten. En dan gezellig vegetarisch eten en drinken (geen alcohol). Er kwam ook nog een bevriend echtpaar langs en later nog hun dochter, schoonzoon en 2 kleinkinderen. Heel gezellig!. Na afloop bracht Sobha d'r man ons weer thuis. We kregen nog weer wat eten mee voor thuis en voor Purshy.
De volgende ochtend dus maar een Hindoestaans ontbijt. Daarna door naar de stad, nog even langs de vreemdelingendienst om een stempel in ons paspoort te laten zetten omdat we langer dan 1 maand in Suriname verblijven. 's Middags kwam de vrouw van onze 'koeienboer' met drie kinderen ook nog even langs om kennis te maken. Ze had een leuk boeketje bloemen mee en ook nog weer Hindoestaanse hapjes. Een heel vriendelijke vrouw en we moeten bij haar ook weer een keer langs komen. De volgende dag (gisteren) zijn we spullen aan het pakken geweest om hier naar toe te gaan. Het was een busreis van 4 uur. In een klein busje zonder airco. Dus wel warm. Wel hebben we onderweg van alles gezien. Eerst allemaal weilanden en later kokosplantages en op het eind het rijstvelden gebied. Nickerie is een rustige stad. Ziet er gezellig uit maar veel kleiner dan Paramaribo. Straks gaan we met André nog eerst even mee naar het ziekenhuis voor een bijeenkomst over suikerziekte en daarna door naar een Hindoestaanse bruiloft. Morgen gaan we samen met André een boottocht maken in Bigi Pan. Zondag of maandag willen we vanuit hier een tocht maken naar de Wonotobo watervallen. Maar dat moeten we nog eerst gaan regelen. Kijken of dat lukt. Maar dat horen jullie wel. Wordt vervolgd. Groetjes Kees en Truud.

(02-11-2008) Nickerie (2):







Even weer wat van ons laten horen. We hoorden dat jullie de auto moeten krabben, terwijl wij ons alsmaar moeten insmeren om niet te verbranden! We zitten momenteel nog steeds bij André en gaan morgen weer terug naar Paramaribo. We hebben het hier heel leuk gehad. André heeft ons van alles laten zien. Als eerste het ziekenhuis waar hij in werkt voor twee maanden. Daarna was er nog een bijeenkomst over diabetes. Eerst kregen we uitleg van een specialist en later van een diabeetiste. Heel interressant. Ook hier speelt overgewicht een grote rol. 60% van de bevolking heeft hier er mee te maken. Ik moet ook wel zeggen als wij niet oppassen wij er ook nog straks bij gaan horen (of hoort Kees er nu al bij?) Want op de Hindoestaanse bruiloft kregen we weer allerlei soorten gefrituurde hapjes en Baily's. We dachten: nu zitten we weer behoorlijk vol en moeten niets meer. Werden we toch weer uitgenodigd om te eten! We moesten aan een lange tafel gaan zitten en kregen ieder 3 waterlelie-bladeren op elkaar. Kwamen ze toch met een schaal rijst langs en wel 4 of 5 verschillende gerechten + roti!! Dit werd allemaal in die bladeren geschept en eten maar. Uiteraard met de vingers. En ja, sla zoiets maar af, zeker als je Kees heet!!! Heel moeilijk dus, en zeker niet doen. Zo lekker allemaal. De bruidegom was er die avond alleen met zijn familie en vrienden. We mochten de volgende avond weer komen (zaterdag), maar dan bij de bruid thuis. Daar is dan de hele Hindoestaanse ceremonie van het huwelijksfeest. De derde dag (zondag) is een feestavond alleen voor de familieleden die al deze dagen geholpen hebben. Zaterdag ging André eerst nog even langs zijn werk en daarna had hij een boottocht op het Gibi Pan geregeld. Een co-assistent uit Nederland ging ook mee zodat we met 2 vrouwen op stap gingen. Het Gigi-Pan is een groot beschermd natuurgebied in het noordwesten van Suriname. We hebben eerst door een kreek gevaren van 9,5 km en zagen rode Ibissen, blauwe Ibissen, vliegende vissen en kaaimannetjes. De vliegende vissen zagen we niet alleen maar we voelden ze ook...! Op een gegeven moment zat ik een beetje gedraaid en kreeg een harde klap in mijn nek. Ik dacht meteen: "de liefde is over tussen Kees en mij en hij geeft me een harde klap!". Maar wat bleek, iedereen lach in een deuk!; het was een vis die over de boot heen vloog maar de breedte van mijn nek verkeerd inschatte en er pardoes tegen aan vloog. Maar geen 5 minunten later vloog er één bij Hanneke in haar zij. Dus letterlijk gezegd: "de vissen vlogen om onze oren, maar zaten niet aan Kees z'n vishaak..!!". We hebben echt genoten van deze boottocht en eigenlijk was dit de eerste echte kennismaking met de Surinaamse natuur. Onderweg werd André nog gebeld dat er waarschijnlijk een patiënt met een blindedarmontsteking binnen was gekomen. Hij er langs voordat hij ons thuis afgezet had. Toen hij later terug kwam, gingen we mee om eerst de operatie te doen en dan nog weer naar de Hindoestaanse bruiloft. Van dit laatste kwam niet veel terecht.... Niet dat de operatie niet lukte (normaal duurt dit een half uurtje) maar omdat André er nog een patiënt bij! Kees mocht er namelijk bij zijn maar kon het net op het einde van de operatie niet meer zien en ging onderuit!! Lijkbleek kwam hij weer met André in de EHBO-post om mij op te halen. André heeft ons toen maar afgezet en is alleen gegaan. Vandaag (zondag) was Kees weer gewoon gekleurd en konden we er weer op uit. Eerst langs een kreek waar vrienden van André aan het vissen waren. En jawel, Kees ving er dit keer ook heel veel. Het waren weliswaar hele kleine visjes, maar wel een van een heerlijke soort! Daarna nog langs een nicht van André in Wageningen. Nu gaan we gezellig ter afsluiting uit eten en morgen gaan we weer terug naar Paramaribo. De rest horen jullie wel weer. Groetjes Kees en Truud.

(15-11-2008) Palumeu:








We willen even laten weten dat we weer goed terug zijn gekomen in Paramaribo. We hadden een 8 daagse trip naar Palumeu en hebben daar enorm van genoten. Vrijdag's gingen we om 11.00 uur de lucht in met een klein 2 motorig vliegtuigje. Nadat we opgestegen waren zagen we al snel vliegveld Zanderij, waar we vanuit Nederland waren geland. Daarna volgden we een tijd lang de Paramaribo rivier om later af te wijken richting het Brokokondo meer. Dit is een groot stuwmeer. Om dit aan te leggen hebben ze een paar dorpen onder water moeten zetten. Vanuit de lucht zag je de boomtoppen nog boven het wateroppervlak uitsteken. Daarna kon je nog een tijdje de bauxietweg naar Brownsberg zien en daarna alleen maar bossen, bos en nog eens bos met hier en daar een riviertje. Het leek wel broccolie vanuit vliegtuig gezien!
Na een uurtje waren we in Palumeu. Een resort midden in het Amazone gebied, vlak bij de Braziliaanse grens. De landingsbaan was er vlak voor. De mannen hielpen met lossen. Niet alleen onze eigen bagage, maar ook de levensmiddelen voor het resort, waaronder eieren, benzine, bier enz. Na ontvangst in het resort even opfrissen en daarna met een korjaal de rivier af naar Palawa eiland voor een verfrissende duik. Ik had van te voren zoiets van 'ik ga maar niet in die binnenwateren zwemmen', maar eerlijk gezegd het water was kraakhelder en zalig van temperatuur! We konden ons even lekker ontspannen en onder tussen werd er een pick-nick klaargemaakt en hangmatten opgehangen. Lekker zoals alles klaargemaakt was en als toetje heerlijke watermeloen. Zalig met deze temperaturen! Daarna nog door het Trio's indianendorp. We werden verwelkomd door de kapitein en zijn vrouw met cassave brood en een pittig sausje waar het ingedoopt moest worden. Dit alles kon je afblusssen met een cassave drankje dat gedronken werd uit een halve kokosnoot.
De volgende dag gingen we verder naar ons Kamakabari kamp. De korjaal werd behendig door de rotsen geloodst en bij de Wejo Sula moesten we er even helemaal uitstapen. De mannen stonden tot hun middel in het water en trokken met een touw de korjaal door de Sula! Daarna allemaal weer instappen en weer verder varen. We waren met twee korjalen. Eén voor de vracht en één voor de personen. Op elke korjaal zat een stuurman en een bootsman. Deze laatste was ook heel belangrijk. Hij gaf tekens met zijn armen hoe de stuurman moest varen. Ook had hij een stok om de boot zo nu en dan van de rotsen af te stoten. Bij ons kamp aangekomen waren er drie afdakjes. Eén was de keuken voor de kok die ook mee was, één voor de groep om de hangmatten met klamboe in op te hangen en één voor de gidsen. Boven op een heuvel met uitzicht op de Palumeu rivier moesten we slapen. De kok had heerlijk eten gemaakt op een houtvuurtje. Terwijl de mannen een poging deden om vis te vangen konden wij ook daar weer heerlijk zwemmen. Dit was wel even lekker na een tocht van 4 uur stroomopwaarts (75km). Na het eten voor het eerst geslapen in een hangmat. 's Nachts hoorden we de brulapen in de bomen! 's Morgens alles weer inpakken en door naar ons Sawaniboto basiskamp. Dit was wat minder lang varen. Wel moesten we bij de Trombaka Sula alles uit de korjaals halen, de berg optillen en naar de andere kant van de berg sjouwen. Dit was een hele klus! Maar iedereen hielp en we waren behoorlijk bezweten. Toen alles versjouwd was lekker een glaasje stroop en een stuk watermeloen genuttigd. Heerlijk tegen de dorst! Stroop is vergelijkbaar met de limonadesiroop van Nederland alleen nu aangelengd met (gekookt) rivierwater. Daarna werd eerst de groep weggebracht in de korjaal die lag aan de andere kant van de berg. Twee gidsen bleven met de proviand achter. Toen wij bij ons kamp waren ging de boot met 1 bootsman terug om de rest op te halen. Wij konden ondertussen onze hangmatten weer ophangen onder het afdak vlak bij de rivier. Hier verbleven we drie nachten. De volgende dag de klim van het Kasikasima-gebergte. Dit was een mooie wandeling en ook voor iedereen te doen. We deden er 3 uur over. Alleen het laatste stukje was even goed klimmen. Maar iedereen deed het op zijn eigen tempo en uiteindelijk werden we allemaal beloond met het prachtige uitzicht over de Amazone. Tijdens de wandeling liep er een begeleider met een geweer en een kapsmes voorop. Ook achteraan liep er één met een kapmes. Dus er werd goed op ons gepast!
De weg terug verliep ook goed en waren met twee uurtjes weer terug in ons kamp. De kok had weer wat lekkers klaargemaakt. De mannen gingen nog even met de boot stroomafwaarts vissen. Heerlijk wat een heel andere wereld met zoveel mooie natuur! We hebben onderweg ook nog wat area's gezien, prachtig oranje-rood. We zouden ook nog de Trio's en de Wajana Indianen bezoeken. Maar er was een landelijke registratie en ze moesten allemaal naar Palumeu. En als ze weg zijn is de gewoonte dat je hun dorp niet betreedt. Wel jammer. Maar Rodney, onze gids, wist nog een mooie trip te maken naar een plek waar 3 watervallen bij elkaar komen. Wij ernaar toe wandelen met onderweg uitleg over medicijnen bomen en vlechten van palmbladeren voor daken, sierraden of mandjes. Bij de watervallen aangekomen zaten al 2 gidsen van ons te vissen. Ze hadden al 2 hele groten platte grote vissen gevangen met een doorsnee van wel 40 cm! Dit maal niet overdreven door Kees! Bij terugkomst in het kamp gingen de mannen met 2 gidsen in een kreek vissen en de vrouwen werden naar een stoomversnelling gebracht wat hij een jacuzzi noemde. Zalig! De mannen zagen onderweg ook nog sporen van jaguars. Tot nu toe hebben we nog niet veel wilde dieren in het Amazone gebied gezien. Daarvoor moet je toch meer in zo'n kreek zijn. De stemming van de groep was verder ook heel gezellig. We begonnen elkaar al goed te kennen en het leek al of we 'ik weet niet hoelang' weg waren met elkaar. De kok wist elke keer weer wat lekkers voor ons klaar te maken en na afloop moesten we de borden afwassen in de rivier. Dit had ik toch nooit van mezelf verwacht!! Maar ja, het komt er toch weer schoon uit! Ook de broodjes worden 's morgens boven een pan met warm water opgepiept en smaken toch weer erg lekker. Jullie zien het: voortaan kan er bij de lunch ook wel brood van een paar dagen oud gegeten worden...!!
De volgende dag gingen we op één dag terug naar ons basiskamp in Palumeu. Kees was toch redelijk tevreden met zijn vis-resultaten. Hij had zelfs een reuzen-vis aan zijn hengel, heeft er 25 minuten mee gestoeid, maar helaas zijn hengel brak.... Deze was van de PV maar Kees was zeker nog te kort in dienst want de kwaliteit liet het afweten..;-).
Terug in Palumeu konden we weer in onze luxe bedjes slapen. Maar eerlijk is eerlijk, het sliep zalig in de hangmatten. Heerlijk met natuurlijke geluiden van brulapen en vogels. Nu in ons hutje blijft het ook nog wel een beetje naturlijk want 's nachts vliegen de vleermuizen in en uit onze hut! 's avonds nog even met de korjaal de rivier op voor het nachtleven van de dieren. Maar helaas niets kunnen waarnemen; wel geluiden van vogels. 's Nachts weer heerlijk tegen elkaar aan geslapen. Nog een dagje lekker zwemmen en vissen en toen vrijdag's met het vliegtuigje terug naar Paramaribo.
We vonden het beiden ongelooflijk mooi en een hele ervaring! Nu weer lekker de luxe van ons huisje in Paramaribo en een lekker biertje uit de koeling. Maandag willen we weer eens gaan kijken voor een kort tripje naar (mogelijk) het Brokonpindo stuwmeer. Het liefst met een bus zodat we de amazone nu vanaf de weg kunnen waarnemen. Wordt vervolgd. Groetjes Kees en Truud.


(20-11-2008) Hallo allemaal,







Ik wil iedereen even bedanken voor de felicitaties die ik heb gekregen via de mail. Heel leuk, zo ver weg maar toch dichtbij!
Mijn verjaardag is niet alleen verlopen met een kusje van 'gefeliciteerd'...Nee, er was meer dan dat! Kees (de schat) kwam heel pittig met een kopje thee op bed en had een mooi cadeautje voor me gekocht. Een mooi goud kettinkje met een hanger van Suriname erop. Daarna kwam er zelfs nog verjaardags visite: Bert en Marie-José, van onze trip naar Palumeu, kwamen met hun Hindoestaanse kennissen met een overheerlijke taart op visite. Gezellig zitten te kletsen onder het genot van een bakje koffie en van het zonnetje. Het is hier nog steeds heerlijk qua temperatuur. Elke dag zeker 30-35 graden! Nadat ze weg waren gegaan, onder de belofte dat we dinsdag a.s. mee gaan te visen, kwam ook nog de overbuurman op visite. Deze zit in de ICT. Pursy, onze buurjongen kwam ook nog even langs nadat we terug kwamen van een hapje eten. Dit laatste is niet veel overdreven want meer dan een 'hapje' was het niet! We hadden deze tip van het restaurant gekregen van het Hindoestaanse stel. Het was ook een heel leuk restaurant en heel erg druk. Maar nadat we aan een tafeltje waren gaan zitten ging bijna iedereen weg. Wat bleek, ze gingen om 20.00 uur sluiten! Het werd dus een zoute soep en nog een toetje. Dat was alles! Ik zat evengoed wel vol hoor en het smaakte allemaal zalig. Maar de taxi er naar toe was nog duurder dan het eten! Of had Kees toch teveel geld aan het cadeau uitgegeven? Het antwoord blijf ik natuurlijk schuldig.
Dinsdag kwam Bert met zijn vriend ons dus ophalen om te vissen in een kreek. Zijn collega verblijft momenteel daar bij haar familie en ging ook mee. Nadat we allemaal wat kleine, maar wel lekkere vissen hadden gevangen raakten we daar nog weer te eten. Tijdens het vissen kwam er zomaar aan de overkant een hele groep kleine apen voorbij. Ze slingerden van boom tot boom. Een heel leuk gezicht.
Gisteren hebben we een reis geboekt voor 6 dagen naar het Brokopondo meer. A.s. dinsdag 25-11 vertrekken we. Vanavond moeten we nog weer eten bij Marie-José en Bert en hun vrienden. Zijn collega en haar familie komen dan ook. Wij wilden wel maar wilden ook wat terug doen. Oke, wij mogen het toetje maken! Stond ik hier bij hoge temperatuur 'custard' pudding, bruin en gele met lange vingers, te maken. Dit is een recept van Kees z'n moeder.
We stoppen ermee, het is tijd voor een Parbo-biertje. Doeg, groetjes van Kees en Truud.


(24-11-2008) Hallo allemaal,

Even weer wat van ons laten horen. We hebben een paar rustige dagen gehad en gaan morgen dus weer voor 6 dagen naar het binnenland. We hebben nog een paar keer met Bert en Marie-José opgetrokken met hun Hindoestaanse kennissen. Zo zijn we nog naar een Hindoestaanse crematie geweest. Ashok kwam ons ophalen en we gingen naar de weg naar zee, waar de plechtigheid plaatsvond. De familie is allemaal in zwart/wit gekleed en de oudste zoon is helemaal kaal geschoren. Het lichaam in een open kist wordt dan op een vlonder gezet en daar bouwen ze gezamelijk een houtstapel omheen. Dan leggen ze als laatste de deksel van de kist er boven op alvorens het met een soort brandbare gel te overgieten. Dan steken ze het aan. De hitte is enorm. De volgende dag komen ze de as ophalen en strooien dit dan uit op zee.
Zaterdag zijn we nog naar de 5e marathon van Suriname wezen kijken. De snelst tijd was dit keer 2.33 uur. Wel leuk om te zien. Op de ere tribune zat de hele militaire staf en de president van Suriname.
Gisteren zijn we nog bij onze buurman de 'koeienboer' en zijn vrouw op visite geweest. Wij moesten altijd nog een keertje langskomen. Maar dat langskomen is in Nederland toch een ietsje anders dan hier. We kregen weer volop hapjes en later nog heerlijke roti en kip toe.
We stoppen ermee en gaan pakken voor morgen. Ook moeten we nog wat boodschappen doen want morgen is alles dicht i.v.m. een nationale feestdag (Suriname is dan 33 jaar onafhankelijk). Groetjes, Kees en Truud.


(1-12-2008) Hallo allemaal,

Het Brokonpondo meer Stuwdam aan het Brokopondo meer Ons huisje in Pikinslee Bij bewoners van Pikinslee Ons privé huis op Tonka eiland Tonka eiland




Iemand moet toch voor het eten zorgen! Uitzicht vanaf de Brownsberg Afscheid van de groep






Hier weer een berichtje van ons nu we weer terug zijn in de stad. De laatste dag hier zijn we eerst nog even naar het weeshuis Samuel geweest. Dit is het tehuis wat een sponsering heeft gehad van de Wooncompagnie. We waren er 's morgens om 09.00 uur en hebben gezellig zitten te praten. Maar de timmerman die alles uit moet voeren was net voor een week naar Nederland en is als het goed is nu weer terug. Wij hebben nu een afspraak voor a.s. woensdag. Dan zijn de kinderen ook uit school en krijgen we uitleg van hem. We zijn benieuwd.
Dinsdag 25-11 zijn we dus op tour gegaan. Het was dit keer niet van Mets; die had dit reisje niet. Nu hadden we een ander reisbureau, met een echte Surinamer als baas/gids. Dat hebben we geweten ook. Alles heel rustig. Wij ons maar aanpassen en ook heerlijk relaxt gedaan. Lachen!!! Er was geen dagindeling en het was elke keer een totale verrassing wat of we nu precies gingen doen en wanneer. Dit hadden we al snel in de gaten en we gingen gewoon zwemmen en vissen/lezen totdat we geroepen werden.
Maar om terug naar het begin te gaan, we werden keurig op dinsdag om 08.00 uur bij huis opgehaald. Roy (de gids), Edith (inheemse gids), Kris (chauffeur) en Sandra (dochter van Edith en stagiaire) gingen met ons mee. Er waren geen andere toeristen dus een privé tripje! We gingen via de luchthaven Zanderij, de lange en oneindige rode bauxietweg. We werden behoorlijk heen en weer geschud want de weg zit vol met gaten en kuilen. Onderweg verschillende inheemse dorpen gezien. Bij Zandweg aangekomen gingen we eten bij een onderwijzeres van het dorp die heerlijk voor ons gekookt had. We kregen ook nog even een rondleiding bij 'haar' school. Daarna door tot aan het stuwmeer. Een hele grote stuwdam van af de kant van de weg maar vanuit het meer viel het wel mee. Deze stuwdam is door Nederland gemaakt in de jaren '60. Hele dorpen werden onder water gezet en de mensen moesten verplicht hun landjes en kostgrondjes achter laten. Heel bijzonder van dit meer is dat de bomen nog gewoon met hun kruinen boven het water uitsteken. Daarna door naar Atjoh, het einde van de eindeloze weg. Toen moesten we nog in een korjaal, 2 uur varen. Wat er toen allemaal gebeurde moeten we eigenlijk niet vertellen. We hadden ons van te voren voorgenomen niet in het donker en niet zonder zwemvesten in een korjaal te varen. Niet met mensen die een stikkie roken mee te gaan, altijd een zaklamp bij ons dragen en met een lange broek/lange mouwen in het woud te gaan, altijd waterschoenen aan in het water als we bij een sula eruit moeten. Maar niets van dit alles gebeurde dus! De bootsman zat te roken en wij roken de zoete lucht van zijn stikkie. Gelukkig hadden ze goede ervaring en loodsten ze ons door de rotsen heen. Op een gegeven moment moesten we eruit. Niet omdat we er waren maar door een sula. We moesten toen in het pikke donker een pad volgen tot voorbij de sula. Roy zelf wist ook niet goed de weg. Die vroeg het nog 's aan de bootsmannen. Deze gingen dan met onze boot + bagage door de sula en zouden ons aan de andere kant weer opwachten. Wij door het bos, zonder zaklampen, geweer en kapmes. Keus hadden we niet want we konden ook niet meer bij onze spullen. Maar volgens Kees kwam alles goed!! Toegegeven, hij had (ditmaal!) gelijk. Achteraf hebben we er natuurlijk wel om gelachen. We kwamen bij een heel leuk resort aan.
We hebben heerlijk geslapen en zagen de volgende morgen hoe mooi het hier was. Lekker zwemmen/vissen in de rivier en steeds zalig mooi weer. Voor ons huisje waren ook de marons vrouwen in de rivier bezig met wassen en eten bereiden en vissen. We gingen daarna met de korjaal naar Pikinslee. Daar was ook een resort maar lang zo mooi niet. We kregen een rondleiding door het dorp, want Esther had een uitnodiging gehad van de kapitein van het dorp. Mandje, onze kapitein was ook mee. Ze had niet gezegd dat er twee toeristen mee waren dus alles was heel relaxt en echt. Dat is wel weer een voordeel als je met hun op stap gaat. Je bent niet met een grote groep 'aan het apies kijken!' We kwamen ook bij een houtbewerkings plaatsje waar men een opdracht had voor het Tropenmuseum in Amsterdam.
De volgende dag weer (op zijn Surinaams) eerst maar lekker zwemmen en vissen, en wachten wanneer de gidsen klaar waren. De vrouwelijke gids hebben we niet voor 10.30 uur gezien. Roy zat nog lekker in zijn pyjama naar de waterkant te kijken en Kris was maar aan het eten koken, voor ontbijt en lunch. Later brachten ze ons naar een sula, een natuurlijke jacuzzi. 's Avonds nog even gezellig (volgens onze René...) een spelletje kaart gespeeld met Kris en Roy. Troefkaarten. De volgende dag weer weg. Hoe laat? Geen idee!!! Wij alles na het ontbijt inpakken en nog maar even lekker zwemmen. Op een gegeven moment zagen we dat de vrouwen in de boot zaten dus wij ook 'klaar-werk-maken'. Met de boot weer terug naar Atjoh en daar weer alles in de auto zetten. Toen weer terug naar de stuwdam waar een korjaal op ons lag te wachten. Roy en Kris lieten ons daar achter met Edith en gingen zelf terug naar de stad. Wel kwam er een lokale gids bij, Rianne. Dit was echt een aanpakster en deze dagen verliepen ook meteen heel anders. Ze pakte alles aan en kookte heerlijk voor ons. Haar vader was de kapitein van het Tonka eiland waar we voor 2 nachten zouden verblijven. Kees zijn wens in vervulling, hij had namelijk een huis aan het water gevraagd. En wat heet! Een huis waar wel 30 personen in konden verblijven voor ons tweeën en Edith. Rianne sliep bij haar familie.We konden zo vanaf onze veranda in het meer zwemmen/vissen. Zalig! Heerlijke temperatuur van het water en 's avonds, als Kees eindelijk de ogen op mij gericht had i.p.v. op de vissen, naar de mooie sterrenhemel kijken. Wat willen we nog meer. Een Parbo biertje mischien? Die hadden we namelijk niet mee. Dan maar een stroop. Al het eten moet je namelijk zelf mee nemen. Rianne heeft wel de gevangen makoen (een soort baars) voor ons klaargemaakt. Echt lekker.
De volgende dag kregen we een rondleiding door het bos met uitleg van bomen en planten. Na de lunch had ze een korjaal geregeld met een neefje als bootsman en gingen we vissen midden op het Brokopondomeer. Jammer voor Kees en de bootsman, alleen de vrouwen hadden beet. Met een magere vangst van 4 pyranha's en 1 makoen gingen we, voordat de duister inviel, terug naar huis. De volgende dag weer terug met de korjaal naar de stuwdam. Daar zouden Kris en Roy met nog 2 andere toeristen staan. Het duurde nog een uur en toen kwamen ze. Eerst weer lunchen bij het water en toen met het bestelbusje, (totaal 9 personen), op weg naar de Brownsberg. Roy had nog weer 2 stagiaires meegenomen. Daar aangekomen een prachtig uitzicht over het meer. Toen nog een wandeling gemaakt naar de Leo waterval en de Irene waterval. Ze waren niet zo heel woest want het is aan het einde van de droge tijd. Toen nog weer die eindeloze weg af, naar Zanderijen. Daar hebben we Edith afgezet. Toen we wilden wegrijden nog een lekke band!. Kees Kris maar even geholpen in het aarde donker een band verwisseelen. Niemand van het reisbureau die hielp. Daarna werden wij afgezet bij ons huis. Het was inmiddels al 23.30 uur. We vroegen of ze wat wilden drinken. Dat wilden ze wel en hebben nog een uurtje gezellig met elkaar zitten te kletsen, over onze toch nog gezellige, maar ook chaotische trip. Als het goed is komt Rianne vanmiddag bij ons (Elwin let goed op!) pom maken; een typisch Surinaams recept. Doeg, groetjes Kees en Truud.


(3-12-2008) Hallo allemaal,

Meneer Wilmensen van 93 jaar oud! Afscheidsborrel!





Even de laatste mail versturen. We zijn gisteren nog bij een zekere meneer Wilmensen geweest. Een mannetje van 93 jaar, nog heel actief. Hij was meubelmaker en heeft nu als hobby oud hout en stronken hout met een laag bewerken zodat het als glimmend hout eruit gaat zien. Hiervan had hij verschillende dingen in zijn (mooie) huis staan. Ook heeft hij hele oude bedden van de slaventijd opgeknapt en als nieuw gemaakt. Gezellig met hem zitten te praten met een broodje en een biertje! Dit deden we samen met de Hollanders die we op het Tonka eiland ontmoet hadden. Zij kenden deze man en omdat Kees timmerman is vonden ze het leuk om met ons bij hem langs te gaan. 's Avonds zijn we nog met Silvy en Ashok lekker Hindoestaans gaan eten. Ze kwamen heel leuk langs om nog even afscheid van ons te nemen. Nu gaan we nog even bij het weeshuis Samuel langs en vanavond mogen we bij Sobha vis eten.
Ja en dan, morgen de koffers pakken en weer naar huis!! De temperatuur zal wel even wennen zijn. Maar ook weer lekker naar ons eigen huisje. Tot in Nederland. Als het goed is landen we 05-12 om 09.00uur op Schiphol. Allemaal een fijne Sinterklaas!! Groetjes Kees en Truud.