Middels deze web-site kunnen geïnteresseerden middels de reisverslagen van (Tante) Truud en (Ome) Kees, aangevuld met foto's die (Tante) Brigitte en (Ome) Dick 5 jaar geleden gemaakt hebben, op de hoogte blijven van de omzwervingen van onze wereldreizigers.
(17-1-2007)
Hallo allemaal, even een bericht je van ons van uit Orewa N-Zeeland.
De reis is goed verlopen en het is ons heel erg meegevallen. Dit kwam ook wel omdat we een heel stuk van het 2e gedeelte van de reis gemist hebben omdat we beiden behoorlijk hebben liggen/zitten te slapen. Alleen duurde het toch wel heel erg lang voordat we langs de controle waren. Alles werd gecontroleerd. Natuurlijk ook die aparte bagage van Kees. We hadden keurig de formulieren ingevuld. Maar bij het zien van de koker werd er toch gevraagd wat of daar wel niet in zat. Hengels!!! Waren deze wel of niet gebruikt? Natuurlijk wel gebruikt. Waarom had ik dan op de formulieren ingevuld dat we materiaal mee hadden wat nog niet in aanraking met dieren geweest was??? Daarna kwamen natuurlijk de vragen of we nog visvoer of nog meer visspullen mee genomen hadden. Toen maar een beetje gebluft en nee gezegd. Gelukkig hoefden we toen toch niet de "viskoker" en de koffer open te maken. Wel vroegen ze nog of Kees visschoenen bij zich had. We hebben wel surfschoenen bij ons. Maar voordat ik er erg in had zei Kees al dat ik ze gewassen had. Kees zag de bui al hangen en dacht ze moeten natuurlijk schoon zijn. Dit hadden we al wel begrepen want de bergschoenen die we aan hadden werden ook al bekeken of ze schoon waren. Maar Kees risceerde wel een fikse boete en evt. inbeslagname van zijn visspullen. Na een reis van 26 uur en midden in de nacht om 02:00 uur wilden we eigenlijk wel naar ons motel toe. Ik denk dat ze dit ook wel inzagen en lieten ons toen eindelijk door. Onze shuttle kwam er snel aan nadat we ons motel gebeld hadden en werden keurig bij de receptie afgezet. Snel ingecheckt en toen heerlijk in bad en snel naar bed.
Vandaag (17-1) de camper opgehaald. Eerst terug gegaan naar de airport en daar werden we weer opgehaald door het verhuurbedrijf. De camper stond keurig klaar en zag er heel schoon en verzorgd uit. Toen maar eerst een stukje gereden naar de kust door Auckland heen naar het noorden. Kees kon en moest meteen wennen aan het links rijden.
Dwars door Auckland heen en meteen vier rijen dik. Maar we vonden snel de weg no 1 naar het noorden. Wel ging het toch nog even verkeerd en reed Kees langs de verkeerde kant van een vluchtheuvel toen we onverwachts moesten afslaan.
Nu staan we op een camping met uitzicht op zee. Lekker alles ingedeeld en nu even shoppen en dan eindelijk die fles open en aan een heerlijke 'witte rakker'. Dat hebben we wel verdiend en is ook wel lekker bij deze temperatuur van ca. 25 C. We stoppen ermee want we hebben erge dorst. Jullie weten nu dat alles goed met ons gaat.
Tot mails. Groetjes, Kees en Truud.
(20-1-2007) Hallo allemaal,
Even weer wat van ons laten horen. We genieten echt. Het weer wordt steeds mooier en warmer. Donderdag zijn we naar Paipia gereden en daar zijn we voor twee nachten gebleven. Voor we er waren zagen we een grot waar glow wormen waren. Wij er in, dachten we dat ze in het water zwommen maar wat bleek ze hingen boven in de grot. Een heel mooi gezicht, het leek wel een sterrenhemel. Ze gaven hele kleine beetjes licht. Gisteren zijn we in Paipia met de boot mee geweest en dolfijnen bekeken en door een rots met een grote doorgang heen gevaren.
Daarna het plaatsje Russel bekeken. Heel leuk. Jojanneke (werk) zou wel weten waar we het over hebben. Vandaag zaterdag 20-01 zijn we naar de North-Cape gereden. Schitterend! Het was een hele lange weg om er te komen maar zeker de moeite waard. De verharde weg was 80km lang en toen nog een onverharde weg van 20km. Heen en terug dezelfde weg. Zo mooi en zo'n verschillende natuur. Wij hadden ook vandaag schitterend weer, beter dan Dick en Brigitte toen hadden.
Ook zijn we vandaag nog eerst langs Waitangi/Kerikeri geweest.
Hier hebben de Maori's het verdrag ondertekend met de Britten. We waren daar de eerste bezoekers en konden zo mooi foto's maken zonder toeristen. Daarna dus naar de N-Cape.
Nu staan we op een camping aan het begin van de 90-mile beach. Jullie horen het, we genieten dus echt! Vooral nu ik via de E-mail lees hoe slecht het weer in Nederland is.
(24-1-2007) Hallo allemaal,
Eindelijk weer eens een berichtje van ons. We zijn op de laatste camping geweest waar geen internet mogelijk was en zitten nu maar in een internetcafe. Eerst de mails gelezen; heel leuk weer de reacties te lezen. We zitten nu in Coromandel en gaan terug naar beneden via de oost kant. Maar eerst even terug waar we gebleven waren. We zijn na Russel doorgereden naar de N-Cape. Dit was een hele lange weg van 80km lang en 20 km onverharde weg naar het noordelijkste puntje, Cape Reinga genaamd.
Het uitzicht was schitterend. Je kon de twee oceanen bij elkaar zien komen. We hebben tot nu toe prachtig mooi weer en lopen lekker in de korte broek. De weg terug naar Waipapakauri Beach en daar op een mooie camping gestaan. Eerst nog even een duik genomen in de zee. De volgende dag weer vroeg op. Kees zit nog steeds in zijn werk-ritme. 6:45uur op even een duik in zee en hup de (werk?)-bus in naar de volgende plaats. Hij vindt alleen de camper minder rammelen dan zijn werkbus maar daarin verschillen we dus van mening...(of komt dit doordat die rot kar er niet in staat?).
Toen onderweg nog naar de "werkplaats" waar ze een reuze trap uit een Kauri-boom gezaagd hadden. Je kon er doorheen lopen naar boven. Het was toch wel heel bijzonder door een Kauri-boom heen te lopen. Dit is misschien ook wel een mooie trap voor bij Gerard in het vierkant of voor Jojanneke in haar toekomstige huis?? Kauri-bomen zijn hele grote bomen die alleen in N-Zeeland groeien. De grootste die we ook gezien hebben is 13,6m in doorsnee. Heel bijzonder zo groot en eigenlijk alleen in de kruin wat takken.
Onderweg ook nog een Kauri-museum bezocht. Ook zeer de moeite waard. Er werd onder andere getoond hoe ze deze bomen vonden (deels onder de grond) en ze gingen bewerken. Vroeger met de hand maar nu machinaal. Ook werd er getoond hoe de oorspronkelijke bevolking (de Maori's) vroeger leefden.
Door naar het zuiden, naar de westkust, Muriwai Beach. Daar waren Jan-van Genten. Heel mooi; net zo als in een natuurfilm kon je zien hoe ze hun jongen voeden. Je kon ze bijna aanraken. Een hele kolonie boven op de rots bij de zee. Via een wandelpad kon je er komen. Maar wat Jojanneke er vergeten bij had te zeggen was, dat je ze niet alleen heel goed kon zien maar ook ruiken!!.
Schitterend. Er was zelfs nog een camping bij en we zijn daar ook maar voor een nachtje gebleven. 's Avonds nog weer een keer naar de Jan van Genten. Stonden daar mensen met camara's klaar om een komeet te fotograferen die langs zal komen. Helaas werd het bewolkt en konden ze niets zien. Wij hadden het al op de camping bij de 90-milesbeach gezien. Toen zagen we er ook een en het duurde wel een kwartier. Heel apart. Een lichtster met een staart van kleine lichtjes er achteraan. Na de camping van Muriwaibeach zijn we doorgereden naar het schiereiland Coromandel. Eerst via het plaatsje Miranda waar een warmwaterbron zou zijn. Dit viel erg tegen. Het was een zwembad geworden met een "sauna-bad". Niet leuk, dus weer verder. Toen het schiereiland van Coromandel in. De weg 25 is schitterend. Prachtige vergezichten over de baai en natuur. Een camping opgezocht in Coromandel-city. Vandaag dan weer door naar de oost-kant van het schiereiland. Tot mails!
P.s. Johan, Kees is helemaal in zijn nopjes met de vishaakjes die je hem, via mij, gegeven hebt. Hij was heel blij verrast dat je ze toch aan hem gegeven had en je raadt het nooit...hij heeft er nog een vis mee gevangen ook. Een zalm-forel!! van wel 45cm (zegt hij...volgens mij 35cm!!) Wel leuk, maar hij ziet er nu niet uit; onder de muggenpikken van de waterkant.
Doeg gr Kees en Truud.
(28-1-2007) Hallo allemaal,
Vandaag, zondag 28-01, zijn we aangekomen in Papamoa Beach bij Mt Mauganui. Maar eerst terug naar waar we gebleven waren. Do 25-01 zijn we via de 25 verder gereden naar Whenuakite. Daar de hotspring bekeken. Heel apart. je moest een kuiltje graven en het water dat daar in kwam was echt maar dan ook echt heel heet. In combinatie met zeewater kon je er dan heerlijk in liggen. Thuis zou je zeggen nog even de koude kraan open. Maar het rare ervan was dat als je er een kuiltje naast maakte (circa 1 meter verder) dan was het water daar van normale temp. Daarna een camping opgezocht en daar nog een wandeling gemaakt naar de 'Cathedral Cove'. Een hele leuke wandeling van 1,5 uur maar het leek wel of René voorop liep want we waren er al in 45 min! De volgende dag (vrijdag) door naar Waikino. Wij op zoek naar de fam. Snip die hier moesten wonen. Bij een informatiecentrum gebeld en warempel ze waren thuis en vonden het leuk als we voor een bakje langs kwamen. Wij wat lekkers meegenomen en het ene bakje koffie werden er twee en van twee bakjes koffie werden het twee nachtjes!! Ze wilden nog dat we langer bleven maar dat wilden wij niet want er valt nog zoveel te zien. De eerste nacht dat we daar waren hebben we met z'n tweeën een wandeling gemaakt naar de goudmijn. Daar een rondleiding gehad en even de mijn in. Heel interresant. Toen door naar de Owharoa falls en van daaruit door naar Karangahake en weer terug. We waren om 18:00 uur weer bij Jan en Gerda Snip. Die hadden heerlijk voor ons gekookt. Wel moesten we eerst het plafond sausen omdat dat ooit eens door iemand slecht was gedaan (geintje!). Kees is 's avonds nog met Jan aan het jagen geweest op konijnen en wilde katten. De volgende dag (vandaag dus) stond er weer een uitgebreid ontbijt voor ons klaar. Zalig! Daarna afscheid genomen onder de voorwaarde dat als ze met april in Nederland komen ze ook bij ons langs komen. Ze konden ook nog Cor Goed (de "opnaaier") en Kees Klaver (de "harde werker"). Gerda (Snip-de Jong) kwam namelijk van Niedorp en ze zijn in 1982 hier komen wonen in Nieuw Zeeland. We zullen nu even proberen een foto naar de Bakker-site te mailen want we zitten momenteel achter een vrij nieuwe computer. Tot ziens allemaal Kees en Truud. (foto hieronder: Mt. Mauganui)
(1-2-2007) Hallo allemaal,
Eindelijk weer eens een kans om te mailen. We zijn vanuit Papamoa Beach doorgereden tot bijna de Eastcape. Onderweg bij een kiwi-plantage langs geweest. We kregen uitleg en reden er met een treintje door de plantages heen. Daar een overnachting gedaan op een "camping" aan 't strand. Schitterend. Alleen moesten we onze camper even verkassen want er waren mensen die wilden een kampvuurtje maken 's avonds en wij stonden net voor hun plekje. Geen probleem; er was ruimte genoeg. Het is hier nog steeds prachtig zomerweer en als we ook ergens een leuk plekje hebben gevonden dan is het als eerste een lekker (speitsch)-biertje drinken. Daarna nog een heerlijke duik in de zee om lekker op te frissen. De volgende dag door naar de East-cape. Schitterend. Maar er alleen naar toe rijden is natuurlijk niet genoeg; er moest ook naar het hoogste puntje geklommen worden...
Het uitzicht was prachtig, en toch wel raar eerst op het noordelijkste puntje en nu op het meest oostelijke punt van Nieuw Zeeland te staan. Hier is het dat de eerste nieuwe dag aanbreekt. Daarna door naar beneden tot Tolanga Bay. Hier liep een hele lange stijger de zee in waar Kees een poging deed om weer eens wat te vangen. Het is namelijk al een hele poos terug dat we die zalm-forel gegeten hebben, maar Kees vindt dat hij te kort tijd heeft om te vissen. We denken er zelfs over om er maar 3 maanden van te maken. De volgende dag door naar Gisborne en daar even wat gewinkeld. De zonnebrand-olie raakt namelijk op, en Kees zijn schoenen raakten stuk. Besloten om via de 38 dwars door te steken naar Rotorua. Eerst kwamen we nog langs de Te Reinga Falls. Leuk om even te bekijken en even tijd voor een bakkie.. Onderweg waren ze wel heel erg bezig met de weg. Op een gegeven moment reden we wel heel lang over een 'gravel-road'. Toch maar eens even vragen of dat zo zou blijven tot aan Lake Waikaremoana. Dat was inderdaad het geval maar het beroerdste stuk (25 Km) hadden we gehad en het mooiste stuk door het Urewera National Park kregen we nog maar was wel 110 Km lang! Even een nachtje slapen want dat is toch wel een heel eind op zo'n onverharde weg. De volgende dag toch besloten om door te rijden want anders moesten we die 25 Km terug en nog eens 5oo km om weer in Rotorua uit te komen. Want de geisers wilden we toch echt zien. De weg was inderdaad heel mooi en hadden dus geeen spijt van het besluit. Na 3 uur kwamen we weer in de bewoonde wereld maar de 38 erna was een hele lange saaie weg boven op een echte rug van een enorme heuvel. We schoten wel lekker op en konden vandaag toch noch naar het Waimangu Thermal Valley.
We konden nog net mooi de wandeling maken van ongeveer 2 uur. Eerst kwam je langs het "dampende" meer en later langs rotsen die dampten (zie de volgende foto's)en gletsers en gekleurde plateaux door de stoffen die in het hete water zitten. Je kon ook aan de dampen best voelen dat het heet was. Het water is 50 graden Celcius. In het meer maar waar het omhoog spuit is het 95 graden!. Een hele belevenis.
Daarna zijn we doorgereden naar Rotorua en hebben een camping gevonden aan het grote meer. Morgen zullen we even bekijken wat of er allemaal te doen is. Kees gaat maar even de auto wassen want die ziet er niet uit en ik ga even een hapje klaar maken. Maar even geen gekookte eieren want dat ruiken we de hele dag en nacht waarschijnlijk nog wel. We zien morgen nog wel of we hier nog een extra nachtje blijven. Groetjes Kees en Truud.
(4-2-2007) Hallo allemaal,
Momenteel zitten we bij Mount Ruapehu. Toen we op 1-2 in Rotorua aan kwamen hebben we besloten dat we hier een extra dag zouden verblijven en lekker een rustdag in te lassen. Nadat we jullie gemaild hadden raakten we aan de praat met 2 jongens uit Egmond. Volgens Kees waren ze 2 boertjes. Zij moesten wel lachen maar we hadden wel gelijk, het waren 2 bollenboeren en waren dus ook op bezoek geweest bij Triflor (v.Dam) op het zuidereiland. Dit is Kees zijn oude baas van de bollerpellerstijd. Wie weet gaan we er ook een kijkje nemen. We hebben het adres gekregen. Al met al moesten we toen om 8 uur nog eten en hadden dus ook nog geen voorbereidingen gedaan om te kijken wat er hier allemaal te zien valt. De volgende dag ontmoette Kees nog weer een Hollands echtpaar en die waren al 3 maanden onderweg en gaan a.s. dinsdag weer weg. Ze raakte bij ons op de koffie zodat wij hun enthousiaste verhalen konden horen. Toen ze weg gingen vroegen ze of we vanavond bij hun langs kwamen in hun huisje. Meteen weer oer hollands een tijd willen afspreken (echte schoolmeester). Overdag wat gelezen, boodschappen ect. 's Avonds op visite. We hebben wel heel erg gelachen, maar het was toch wel een heel apart mannetje. De volgende dag eerst om het Rotorua meer gereden. We zijn toen naar het Whakarewarewa park gegaan.
Dit is een park met een geiser die 2 x per uur spuit en wel 5 m. hoog. Dat we aan kwamen was hij net in werking. Prachtig!!! Dit hadden we nog nooit gezien! Overal waar maar een gaatje in de rots zit, zie je wat stoom uitkomen. Je kon er heel mooi rond wandelen langs modderpoels en bronnen.
Daarna weer verder gereden naar het zuiden naar Orakei Korako. Dit was ook weer een geiser gebied. Eerst moesten we met een bootje naar de overkant en vandaar kon je een wandeling maken tussen de geisers en de bronnen door. Heel raar, heet maar ook kokend heet water langs het pad te zien en voelen lopen. Ook een raar idee dat de aardkorst hier dus wel heel dun moet zijn. Dit was toch ook weer heel mooi. Toen door naar Lake Taupo om een camping te zoeken. Dit lukte niet erg. Uiteindelijk vonden we er één maar vraag niet wat voor één! Net zoiets als "Kees en Trijntje" van de jaren '70 en tot nu toe nog de duurste ook!! Maar het was al laat en dan maar voor 1 nachtje. De volgende dag (vandaag dus) werden we voor het eerst wakker met regen. Nu dan toch maar geen wandeling in Taupo maar door naar de bergen. Het bleef bewolkt en mieserde zo nu en dan onderweg.
Maar nu we hier een camping gevonden hebben in dit prachtige gebied bij Mount Ruapehu, werd het toch weer droog en hebben we toch nog een wandeling naar boven kunnen maken met uitzicht op berg met sneeuw. We willen hier nu een paar wandelingen maken en hopen dat het weer dan ook wat opklaart. Dat horen jullie dus nog wel.
Gr., Kees en Truud.
(9-2-2007) Hallo allemaal,
Na eerst alle mails gelezen te hebben weer eens berichtje van ons. Heel leuk om weer eens wat van 'het noorden' te horen, vooral dat het een beetje winter is daar. Wij nemen daar tegenover een frisse ochtendduik in de zee. Gisteren was het zelfs onderweg 30 graden. Maar eerst even terug naar 4-2 (laatste mail):
Toen we bij de Mt. Ruapehu aan waren gekomen regende het zo nu en dan en hebben we toen wat zitten stoeien met foto's mailen (zie de Bakker-site). De volgende morgen echter was het schitterend weer en zijn we naar de berg gereden, met de ski lift omhoog en vervolgens tot (bijna) aan de top geklommen. Schitterend, er liep geen pad omhoog maar we gingen op het gevoel en via met sneeuw bedekte rotsen omhoog. We hebben er mooie foto's van gemaakt, maar helaas is er op deze computer geen mogelijkheid tot mailen van de foto's. Hopelijk de volgende keer. We waren die morgen al heel vroeg op (07:30 uur). Het was helder, dus benutten! We hadden het in de skilift verschrikkelijk koud!. T-shirt, shirt met lange mouwen, fleece jack en regenjack en nòg koud... Kees moest helemaal naar het toilet om zijn vingers te 'ontdooien' onder de hand-föhn (Annemiek, we weten nu alvast wat jij over 2 weken kan voelen). De klim was best goed te doen en het uitzicht was prachtig. Op een gegeven moment keken we achterom en het zicht was helemaal weg. Nu begrijpen we ook de berichten dat het weer ook zomaar kan omslaan in de bergen.
Nog even gewacht en toen trok het weer open. Toen nog een stukje klimmen en ja wel, het trok wèèr dicht! Van het dal zag je helemaal niets meer! Toen het weer optrok besloten we toch maar om terug te gaan. Beneden bij de camper aangekomen eerst maar een lekker kopje soep gemaakt. Daarna doorgereden naar Taumarumui. Daar zaten kennissen van Miranda en René. Daar aangekomen op zoek naar de camping van hun, maar nergens te vinden. Wel vonden we er een camping waar je vrij mocht camperen (met de naam Chinepane, die Miranda ons gegeven had), maar daar was geen stroom en dat hebben we wel nodig met deze temperatuur. Het was inmiddels dus 30 graden geworden. Een heel verschil met het begin van deze dag! Wij terug naar het plaatsje en daar een camping aan de rivier gepakt en afgesproken dat we morgen langs haar werk zouden gaan. Maar helaas de volgende morgen stonden we voor een vaste deur want het was 'Waitangi-day', een nationale feestdag. Daar konden we dus niet op wachten en zijn toen doorgereden naar Stratford.
Onderweg stopten we bij een mooi punt voor een bakje koffie en stonden er 2 Nieuw-Zeelanders ook te genieten van het uitzicht. We raakten aan de praat en kregen zomaar 4 heerlijke gerookte zalm-forellen van ze. Het waren van die grote waar Kees al heel lang van droomt om die ook eens aan zijn haakje te hebben en ze kwamen uit het Taupo meer. Doorgereden dus naar Stratford. Daar raakten we aan de, je raadt het nooit, gekookte peertjes!! Kees had ze geraapt op die 'dure' camping van 'Kees en Trijntje', en zat er heerlijk van te genieten (zou hij toch Holland een beetje missen?). De volgende dag (7-2) eerst naar Mt. Egmont (ook wel 'Taranaki' genaamd).
Weer een stuk van de top proberen te beklimmen, maar deze was stijler. Wel weer een heel mooi uitzicht over het dal naar Stratford. Dick als we jouw verslagen lezen dan hebben jullie door het weer, toch heel wat minder gezien. Daarna zijn we doorgereden naar New-Plymouth. Een mooie camping aan zee (tip van Jojanneke). Het was hier zo mooi en heet dat we besloten een vrije dag te nemen en even lekker alle indrukken op ons in te laten werken. Kees overdag te vissen en ik even de stad in, want in de zon was het gewoon te heet. Vandaag (9-2) dus weer verder op reis.
Eerst om Mt. Egmont heen gereden om tenslotte bij de Dawson falls langs te gaan. Daar aangekomen raakten we eerst aan de praat met 2 Canadesen. Ze dachten dat wij ook uit Canada vandaan kwamen i.v.m. het embleem op m'n fleece jack. Daarna met een jongen uit Purmerend gesproken (die was als huurder van de wooncompagnie héél tevreden!). Het werd een gezellig half uurtje want we moesten even schuilen omdat er een verschrikkelijke dikke regenbui over trok. Nadat het opklaarde, raakten we gedrieën naar de waterval, die na deze verschrikkelijke bui heel spectaculair was. Daarna afscheid genomen en wij door naar Whanganui. Momenteel staan we op een camping aan de rivier de Whanganui. Kees is aan 't vissen en ik dus de mail aan 't checken en een nieuwe aan het maken. Hopelijk de volgende keer weer met foto's.
Groetjes van ons beiden en tot mails! Kees en Truud.
(17-2-2007) Hallo allemaal,
Eindelijk hebben we de mogelijkheid weer eens om wat van ons te laten horen. Momenteel zitten we op het zuider-eiland.
Afgelopen zaterdag (10-2) zijn we via de 3 naar Wellington gereden. We waren meteen bij de ferry langs gegaan om te vragen of we evtentueel maandag mee konden. Het werd meteen de volgende ochtend al of anders dinsdag. We besloten maar meteen zondag mee te gaan. Wel moesten we dan al om 7:00 uur inchecken. Het was al laat in de middag dus we besloten de camper op de parkeerplaats te laten staan en de stad in te trekken om toch nog wat van Wellington te zien. We liepen naar het Papa-museum en dat was toevallig tot 7 uur open. Dus wij erin. Heel interessant, over de flora en fauna van Nieuw-Zeeland. Daarna terug naar de camper. Er stonden nog meer campers en we besloten maar een nachtje te blijven staan. De camping moesten we anders nog zoeken en de volgende morgen dan al heel vroeg vertrekken naar de ferry door de drukke stad. Dus lekker wat gekookt in ons 'huisje' en vroeg naar bed. De volgende morgen stond er al een hele rij auto's voor de ingang en we konden zo aansluiten.
De bootreis verliep spoedig, een strakke zee en een strak blauwe lucht. Bij Picton aangekomen meteen een camping opgezocht en ons voorbereid op het zuider-eiland.
De volgende ochtend (ma 12-2) doorgereden langs de Queen Charlotte Sound via de 6 naar Motueka. Hier woond een nicht van Carol en we zijn daar even op de koffie geweest. Deze mensen wonen in een schitterend huis die ze zelf 4 jaar terug hebben laten bouwen (Carol je moet de groeten van ze hebben en de koffie staat ook voor jou klaar!). Daarna de camping opgezocht waar we nog weer een bloemist uit Nederland ontmoetten die Henk Bakker uit schagen ook kende. De volgende dag door naar het Abel Tasman park. Onderweg moesten we door de Takaka pas; een prachtige route.
Daarna eerst nog even doorgereden naar Pupu-springs; dit is de grootste zoetwaterbron van Nieuw-Zeeland. Kraak helder water en je zag het water omhoog komen. Daarna doorgereden naar Totaranui, hier was een doc-camping (soort PWN). Hier 2 dagen gestaan en de volgende dag een wandeling gemaakt in het Abel Tasman Park. Schitterend, via 3 stukken van een wandeling kwamen we bij een lighthouse (we hebben iets met vuurtorens!).
De vuurtoren op zich viel erg tegen maar wat tot onze grote verrassing wel heel mooi was, was dat er bij ons op de rotsen zomaar zeehonden lagen. Heel mooi en we hebben er ook een poos bij gezeten. Toen weer 3 uur terug wandelen. Langs het strand en door de bossen berg op en berg af. Op de camping wilden we ons heerlijk opfrissen. Dit werd naast figuurlijk ook letterlijk 'opfrissen'..., want op deze mooie natuurcamping is er géén warm water!. Het werd kiezen: óf de koude douche óf de zee. We kozen voor het laatste want die was toch een paar graden warmer. 's Avonds op de camping was het weer als vroeger; jongelui bij een campvuur en liederen zingen.
Donderdag (15-2), moesten we eerst weer terug rijden naar Motueka. Vandaar pakten we een B-weg naar de 6 richting Westport. Deze weg was heel mooi en rustig. Bij lake Rotoroa zijn we eraf gegaan. Eerst bij het meer gekeken. Was heel mooi, maar waar we de laatste tijd erg veel last van hebben, was hier helemaal bar en boos: SANDFLY's!! Kees zijn benen lijken wel krentenbrood met rode rozijnen. Gauw ingesmeerd met 'DEED' en op weg naar de camping. Lekker weer in het zonnetje een biertje genomen. Ik wil jullie niet jaloers maken, maar het was weer 27 graden en tot nu toe hebben we nog geen dag regen gehad...(afkloppen!).
De volgende dag (vrijdag 16-2) via de 6 en langs de Buller-rivier naar Westport. Dick schreef in zijn verslag dat de rivier steeds krachtiger werd maar bij ons was hij bijna droog, dat is de keerzijde van alsmaar mooi weer! Onderweg kwamen we nog langs een hangbrug, de 'Buller George Hangbridge' genaamd. Dit hadden we op de landkaart van Annemiek gelezen. Hier was vroeger een goudmijn, en nu dus toegankelijk voor toeristen. Het was de grootste hangbrug van Nieuw-Zeeland. Wij er overheen natuurlijk en aan de overkant nog een leuke wandeling gemaakt.
Daarna weer door via Westport naar Cape Foulwind om daar een zeehonden colonie te bekijken. Dit was wel leuk maar niet te vergelijken met die we zagen tijdens onze wandeling naar de 'vuurtoren' zoals hierboven beschreven. Daar een camping opgezocht en vandaag dus weer door via de westkust naar het zuiden. Nu zitten we dus in een internet-cafe om deze e-mail te versturen. We denken dat het in het vervolg wel moeilijker zal worden. De kans dat er internet is, is al klein en vaak betreft het dan ook nog erg oude computers, zonder mogelijkheid tot het versturen van foto's. Nu stoppen we ermee en gaan de 'Pancake Rocks' bekijken. Het resultaat horen jullie wel weer te zijnertijd. Groetjes, Kees en Truud.
(25-2-2007) Hallo allemaal,
Even weer iets van ons laten horen. Dat we genieten weten jullie al, maar dat doen we dus nog steeds.
Wat we de laatste tijd allemaal gezien hebben is zo verschrikkelijk mooi dat we denken het haast niet mooier kan en ook het weer werkt erg mee! Overal waar we komen is het al mooi weer of het klaart op als we er zijn. Maar eerst even terug waar we de vorige keer waren; Bij de 'Pancake Rocks'.
We hadden er eerlijk gezegd niet zo'n hoge pet van op want het was langs de weg al heel toeristisch en er stonden al vele bussen en campers. Maar op de route die we er naar toe liepen verspreidden al deze mensen zich vanzelf en merkte je er niets meer van. En wat we zagen was echt heel mooi. Rotsen gevormd door allerlei plakjes steen als het ware. Kloven er in waar de zee in beukte.
Daarna doorgereden naar de Franz Jozef Glacier. De lucht brak open toen we er aankwamen en nadat we helemaal bij de gletsjer waren aangekomen was het een strak blauwe lucht; perfect dus voor de foto's!
Daarna doorgereden naar de Fox-Glacier, maar eerst voor een overnachting. De volgende dag weer prachtig mooi weer dus konden we ook daarheen wandelen. Daarna tot aan de Copland Track wandeling gereden en aldaar een stuk van de route gelopen. Deze was heel mooi! Toen op een DOC-camping geslapen aan Lake Paringa. Wel heel veel sandfly's (gelukkig hadden we een extra flesje DEET gekocht), maar ook palingen. Kees ging een paar uurtjes vissen (met verse kipfilet!) en we konden er wel 2 dagen heerlijk van eten. Dit zijn wel mijn woorden (Truud) dus zonder te overdrijven.
De volgende dag (20-2) zijn we doorgereden en hebben de westkust verlaten via de Haast-pass langs Lake Wanaka en Lake Hawea. Onderweg kwamen we nog langs Puzzle world. Hier hebben we ook even gekeken. Heel grappig allerlei dingen bekeken die voor het oog niet verklaarbaar waren.
Daarna via een B-weg (de hoogst gelegen weg van Nieuw-Zeeland) naar Arrowtown, vlak bij Queenstown. Een schitterernde omgeving hier, maar erg droog. We zijn hier 2 dagen verbleven en hebben alles even goed bekeken. Nu weten we waar Jojanneke 3 maanden heeft gewoond. We raakten zelfs nog met Nieuw-Zeelandse mensen aan de praat en uiteindelijk op de koffie. Vrijdag 23-2 zijn we weer via de 6 doorgereden naar Te Anau. Onderweg nog langs Kingston geweest waar net een stoomtrammetje vertrok. Ook wel grappig om te zien. In Te Anau aangekomen was het bewolkt en besloten we maar om door te rijden naar Milford Sound. onderweg trok echter de lucht weer open zodat we een prachtig zicht hadden op de hoge bergen met sneeuw. Echt een hele mooie weg er naar toe via een donkere tunnel dwars door een berg heen waar de weg eigenlijk gewoon geen kant meer op kon. In deze tunnel is er maar 1 rijbaan en het verkeer wordt met verkeerslichten geregeld. Ook is hij maar van 08:00 uur - 21:00 uur open.
Bij Milford Sound een camping gepakt (licht ging om 22:00 uur uit i.v.m. geen stroom) om de volgende morgen een boottocht in de fjord te maken. De volgende morgen kwam er wel opeens damp op uit het water en trok het even helemaal dicht. Toch maar mee want het heeft ook wel iets. En gelukkig trok het al snel open en hebben we dus hele verschillende foto's kunnen maken. Onderweg zagen we nog zeehonden en dolfijnen. De boot ging tot de vuurtoren aan zee. Toen zijn we terug gereden voorbij de tunnel en hebben een 'afslag' genomen.
Daar was ook nog een camping. Het leek wel of de tijd hier had stil gestaan. Warm water werd verkregen door het opstoken van steenkool en hout. Stroom was ook maar beperkt tot een paar uur per dag en we konden ook niet met een credit-card betalen. Daar de auto neergezet en een wandeling gemaakt. De 'deadmans track'. De naam zegt het eigenlijk al wat voor een wandeling het is. De campinghouder zei al dat hij niet te doen was: 'veel te steil'! Maar dit laten wij ons natuurlijk niet zeggen. Wij toch omhoog. Het was een track van 5 uur heen en terug. Het was inderdaad heel steil en glad omhoog, maar ook naar beneden. We moesten af en toe ook erg naar het pad zoeken en raakten er zelfs nog even vanaf. Ook moesten we onder bomen door, door een beekje. Het was echt heel mooi, maar wel met de gevolgen dat ik vandaag dus nog wel stijve bovenbenen heb. Wel tot zo ver, we gaan weer door en jullie horen wel weer van ons. Groetjes, Kees en Truud.
(3-3-2007) Hallo allemaal,
Even weer wat van ons laten horen. Momenteel zitten we in de Mt. Cook Valley. Maar alvorens we hier kwamen hebben we al heel wat gezien en beleefd.
De laatste mail kwam vanuit Te Anau. Toen zijn we de Southern Scenic route gaan rijden. De rit en omgeving was heel mooi. Bij Clifden was een historische brug uit 1902 te zien. Die hebben we bekeken en er was een 'camping' veldje naast. Daar hebben we overnacht. Kees kon dus weer even mooi vissen.
De volgende dag de route vervolgd. Laten we onderweg toch een storm krijgen!! Nu zagen we dus wel dat ons 'huisje' wel gevoelig is op de weg. Het was af en toe toch wel een beetje eng. Vooral bij de zuid-kust stond de wind er haaks op en dan schudde de auto flink. Bij Bluff hebben we nog even het zuidelijkste puntje bekeken. Daarna door naar Triflor. De firma Van Dam uit Verlaat heeft daar een bedrijf. We ontmoetten daar een zekere Ruud van Planken, de bedrijfsleider. Gezellig zitten kletsen en we kregen ook nog een rondleiding. Alles zag er keurig uit, alleen de koelers werden draaiende gehouden door een op kolen gestookte ketel! Daarna door naar een DOC-camping bij Curio Bay. Je kon daar zo op zee kijken, met dolfijnen zwemmen in de baai en geel-oog pinquins bekijken. Niets van dit alles! Ik denk dat de dolfijnen en de pinquins het ook te koud vonden. We besloten als het morgen mooi weer zou zijn hier een dagje te blijven om met de dolfijnen te zwemmen. Maar helaas de volgende dag waaide het heel hard of stormde het nog steeds.
Wij dus weer door en wel tot Dunedin. De wind was weer gaan liggen en de temperatuur weer omhoog. De sokken konden weer uit!!! We kwamen vrij vroeg in de middag aan en gingen eerst de stad zelf bekijken. Allereerst naar de Cadburry's chocolade fabriek. Heerlijk en leuk! We kregen een rondleiding en mochten van alles proeven en meenemen. Voorlopig hebben we chocolade bij de koffie! Ook hebben we snel een blik geworpen in de Speights-(bier)fabriek en het oude stationnetje bekeken.
De volgende dag het schiereiland Otago bij Dunedin bekeken. Ook weer prachtig met uitzichten over de baai en de andere kant de zee. Op het eind van het eiland was een albatros colonie te bezichtigen. We moesten een tijdje wachten voor we onder begeleiding er heen konden. Toen we aan de koffie zaten zagen we er een over vliegen. Dat was maar goed ook want er zaten drie vogels met hun jongen binnen gezichtsveld maar ik denk te ver weg voor de foto's. Maar het was toch wel leuk. Daarna nog door naar een Geel-oogpinquin-kolonie. Hier ook weer onder begeleiding. We liepen eigenlijk in een soort van loopgraven en konden ze door een gleuf bekijken.
Daarna nog naar het Lanarch Castle geweest. Dit is het enigste kasteel van Nieuw-Zeeland en ooit gebouwd door een Schot. Heel mooi en je mocht overal komen. Prachtig op een zeer strategisch punt gebouwd.
De volgende dag (inmiddels 1-3) weer door langs de kust naar Sagpoint om een zeehondenkolonie te bekijken. We zagen er een paar maar wat we ook nog zagen was een paar Geel-oog-pinquins, zomaar in de vrije natuur!!
Daarna kwamen we nog langs Mouraki. Daar liggen zomaar op het strand een 20-tal ronde keien van wel een ton aan gewicht.
Toen zijn we land inwaards gegaan, naar de Mt. Cook Valley. We kwamen via een paar stuwdammen al redelijk op tijd aan. We zijn meteen een wandeling gaan maken want het weer was prachtig. De Seal Tarus. Het was weer echt klimmen. De volgende dag (vandaag) weer een wandeling gemaakt nu naar de Tasman valley. Schitterend! Als het morgen nog mooi weer is blijven we nog 1 dag. Daarna gaan we weer verder. Maar dat horen jullie dan wel weer.
Doeg, gr. Kees en Truud.
(9-3-2007) Hallo allemaal,
Even weer wat van ons laten horen. De laatste mail kwam van Mount Cook en we mailden toen dat als het mooi weer was we nog een dag extra zouden blijven. Nou dat hebben we inderdaad gedaan. We hebben (4-3) toen de Red Tarns route gelopen. Hij was heel mooi en we moesten wel weer flink klimmen. Wel via tredes maar het was even goed heel mooi met uitzicht over de Hooker Valley. De klim zou 2 uur duren maar we waren er al met 5 kwartier!! Niet genoeg voor ons dus en er liep nog een echt klimpaadje omhoog, dus dat moest ook nog even. Daar lekker onze lunch gegeten en toen weer terug.
Maandag (5-3) zijn we toch maar vertrokken want de koelkast was nu toch ècht helemaal leeg en je kon er werkelijk niets krijgen! We waren doorgereden tot Lake Tekapo. Daar was weer een leuk plaatsje en een camping. Het weer was zo heet dat we het er lekker van namen en een rustige middag op de camping hielden. Ook weer eens lekkker. Kees heeft nog een frisse duik in het zeer blauwe meer genomen.
Daarna zijn we weer doorgereden naar Mount Somers. Hier is ook een ski-gebied en we dachten er eventueel ook weer te kunnen wandelen. Dit viel tegen, dus maar voor 1 nachtje.
Door via de scenic route 72 naar Springfield waar we met de trein de 'Scenic Railway' wilden doen. Dezelfde dag lukte niet meer maar wel de volgende dag. Ook goed. Wij deze dag de 73 afgereden richting 'Arthurs Pass'; een schitterende weg!. Alleen het weer veranderde steeds meer hoe dichter we bij de pas kwamen en uiteindelijk regende het zelfs. We zijn doorgereden tot aan Cass, want dan komt de weg bij de spoorrails. Wij weer terug. Onderweg waren we ook nog langs de Stream Cave gereden. Toen regende het al; hopelijk is het nu droog....niet dus! Toch maar even gekeken en de regenjacks voor het eerst aangetrokken. Bij de grot aangekomen, was het waterpeil al hoog en ze waarschuwden voor het gevaar ervan. Je moest namelijk 2 uur met een zaklamp door het water stroomopwaards lopen. Heel mooi, maar de verkeerde dag dus! Toen terug naar Springfield en daar een camping gepakt.
De volgende dag vroeg op. We moesten er al om 08:30 uur zijn. De reis was echt héél mooi. Op een gegeven moment kwamen we langs de Waimakari river. Deze stroomde in een heel diep ravijn. We konden in een open wagon foto's ervan maken en we hopen ook dat ze gelukt zijn. De reis ging door 16 kleine tunnels en 1 van maar liefst 8 Km! Dit is wel leuk maar je ziet er dus niets van. Bij Lake Brunner en het plaatsje Moana. stapte we er uit en kon je wandelen. We hadden 2 uur en 45 minuten de tijd. Maar helaas bij de Arthurs pass was het beginnen te regenen. Het werd een korte wandeling door het dorp en lekker eten in het restaurant.
Vandaag (9-3) zijn we weer uit Darfield vertrokken en zijn we via de scenic route naar Christchurch gereden. We zagen de vliegtuigen al gaan, maar daar keken we nu nog maar niet naar. Doorgereden tot Banks Peninsula (schiereiland bij Christchurch) en daar de weg genomen naar Akaro. Hier zitten we nu op de camping. De weg ernaar toe was heel mooi. Grote heuvels, eerst geel van kleur maar later heel mooi met bomen begroeid. Akaro ligt aan de baai. We blijven hier nu nog een dag of twee en willen het schiereiland nog verder bekijken.
Maandag willen we via de kust naar Christchurch een camping zoeken om dan dinsdag alles in te pakken.
Woensdag (14-3) moeten we de camper 's morgens om 08:30 uur inleveren en dan worden we met de Shuttle naar het vliegveld gebracht. Om 13:55 uur gaan we de lucht in en vliegen we via Singapore naar Amsterdam en zijn dan (15-3) om 06:30 uur op Schiphol, als alles goed gaat.
Groetjes en tot in Nederland, Kees en Truud.